Κείμενο σελίδας για αναζήτηση και αντιγραφή
ΑΝΤΙΚΚΡΟΥΣΗ ΕΣΦΑΛΜΕΝΩΝ ΘΕΣΕΩΝ 1Η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 20026
Μήπως οι αφορισμοί; Ασφαλώς, σύμπασα η Ιεραρχία όπως και ο επίσκοπος Ιλίου
Αθηναγόρας, γνωρίζουν, ότι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί έχουν ακουσίως, βεβαίως-
βεβαίως, συμμάχους τους εχθρούς της Εκκλησίας και, εδώ, δεν νοούνται οι
επίσκοποι, αλλά οι δυνάμεις εκείνες, που διακρίνονται για το αντικληρικό τους μένος
και ελέγχουν Μέσα Κοινωνικής Αποβλάκωσης. Με τον πρώτο αφορισμό θα
ξεσηκώσουν και τις πέτρες, προκειμένου να κατηγορήσουν την Εκκλησία για
σκοταδισμό!
Λοιπόν, αν όχι ο φόβος του αφορισμού, ποιο μέτρο σωφρονισμού μπορεί να κρύβει
αυτό «το πλαίσιο προστασίας των στελεχών», που αποδέχθηκε η Ιεραρχία της
Εκκλησίας της Ελλάδος; Με ποιον τρόπο δεν θα «δοθεί χώρος στους διώκτες των
επισκόπων να επεκταθούν»;
Μήπως θέτοντας σε αργία, όσους Ιερείς υπερασπίζονται φανερά την Ορθοδοξία;
Με τον τρόπο αυτό, οι επίσκοποι θα αποκαλυφθούν ως λυκοποιμένες και δεν θα
αποτειχίσουν έναν Ορθόδοξο Ιερέα, αλλά εκατοντάδες Ορθοδόξους χριστιανούς!
Είναι μια κάποια λύση τα «κέντρα αναμόρφωσης»; Το μέτρο αυτό έχει σοβαρές
δυσκολίες, διότι, όπως όλα τα κέντρα «ανάπλασης» χαρακτήρων και πιστεύω, για να
είναι αποδοτικά πρέπει να έχουν ένα αυστηρό σύστημα απόλυτου φυσικού και
ψυχολογικού ελέγχου.
Αναμφίβολα, στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπάρχουν επίσκοποι, που
σπούδασαν επιτυχώς την επιστήμη της ψυχολογίας για να τα διευθύνουν, όμως, η
δυσκολία βρίσκεται στο ότι πρέπει τους χριστιανούς που πιστεύουν το «πειθαρχεῖν
δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις», με τη βία να τους μετατρέψουν σε τροφίμους αυτών
των «κέντρων αναμόρφωσης», με ενιαύσια παραμονή για να ολοκληρωθεί η
«εκπαίδευσή» τους και, μετά την «οικουμενιστική αναμόρφωσή» τους, θα πρέπει οι
«ανανήψαντες» να κάνουν οπωσδήποτε μια εξάμηνη πρακτική, για να βεβαιωθούν οι
«αναμορφωτές» ότι το έργο τους πέτυχε.
Η Οργουελική αυτή εκδοχή «προστασίας των στελεχών της Εκκλησίας» δεν υπάρχει
στις προθέσεις του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου κρίνοντας, βεβαίως, από τις
εισηγήσεις του στην Δ.Ι.Σ και στην Ιεραρχία και, λογικά, δεν πρέπει να υφίσταται
ούτε και στο πίσω μέρος του μυαλού των επισκόπων που κάνουν ότι δεν άκουσαν ή,
αν άκουσαν, γράφουν στα πορφυρά τους υποδήματα το λόγο του Γέροντος Παϊσίου:
«Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι καράβι τοῦ κάθε ἐπισκόπου νά κάνει ὅ,τι θέλει»!
Λοιπόν, για τους χριστιανούς, που μοναδικό άρθρο στη ζωή τους είναι το «Ἐμοὶ γὰρ
τὸ ζῆν Χριστὸς καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος», προφανώς και δεν έχει καμία αξία το
περιεχόμενο του «ἑνιαῖου πλαισίου προστασίας τῶν στελεχῶν τῆς Ἐκκλησίας», αξίζει
[54]
