Κείμενο σελίδας για αναζήτηση και αντιγραφή
ΑΝΤΙΚΚΡΟΥΣΗ ΕΣΦΑΛΜΕΝΩΝ ΘΕΣΕΩΝ 1Η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 20026
Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας σὲ λόγον του ἀπολογητικὸν πρὸς τὸν εὐσεβέστατον
βασιλέα Θεοδόσιον, διδάσκει:
«Ἦταν δὲ καὶ ἑτέρως χρήσιμον καὶ ἀναγκαῖον, στὸ ὑμέτερον κράτος, νὰ ἀπομακρύνετε
ἀπὸ τῶν θείων θυσιαστηρίων αὐτὸν ποὺ τὰ μολύνει...». (Ὁ Νεστόριος πρὸ τῆς
καθαιρέσεώς του μόλυνε τὰ θεῖα θυσιαστήρια, (διδασκαλία τοῦ Μεγάλου Κυρίλλου
πρό τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς). Ὁ πρόεδρος τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου,
ἅγιος Κύριλλος σὲ ἄλλο σχετικόν χωρίον ἀναφέρεται στὸν
μολυσμὸν ἀπὸ τὴν κοινωνίαν τῶν αἱρετικῶν, πού μᾶς
μεταφέρεται ἀπό τούς συναυλιζόμενους μέ αὐτούς, λέγοντας:
«Ἑπομένως λοιπόν, εἶναι ἄνομος πράξη καὶ βεβήλωση καὶ ὑπὸ δίκην
αἵματος, τοῦ νὰ ἀγαπάει κανεὶς νὰ συναυλίζεται μὲ τοὺς
ἀνοσίους αἱρετικοὺς καὶ τὴν πρὸς ἐκείνους
νὰ διατηρεῖ κοινωνίαν».
«Μὴ οὖν καθεσθῆτε μετὰ συνεδρίου ματαιότητος αὐτῶν, καὶ
μὴ ἰχνηλατήσητε τρίβον διανοίας αὐτῶν. Οὐ διαφέρει γὰρ
δαίμονι συνοικῆσαι, ἢ μετὰ ἀποστάτου ἀνδρὸς παρανόμου·
ἐφορκιζόμενος γὰρ ὁ δαίμων, ὑποσταλεὶς φεύξεται, μὴ ἰσχύων μεῖναι ἔνθα
Χριστὸς κατ' αὐτοῦ ὀνομάζεται» (Ἁγίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου, Διαθήκη).
«Παραφυλακτέον δὲ καὶ ἡμῖν αὐτοῖς, τοῖς ἐν Χριστῷ δεδικαιωμένοις καὶ διὰ τῆς εἰς αὐτὸν
πίστεως τὴν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος λαχοῦσι μέθεξιν, τὸ ἐπιμίσγεσθαί τισιν,
οἵπερ ἂν εἶεν διεστραμμένοι τὸν νοῦν, βέβηλοί τε τὰς φρένας,
καὶ τὴν πίστιν ἔχοντες οὐκ ὀρθήν. ἀλλογενεῖς γὰρ οὗτοι καὶ
βαρβαρόφωνοι καὶ "λαλοῦντες διεστραμμένα·" οἷς εἰ ἐπιμίσγεταί τις,
πάντη τε καὶ πάντως καταμιανθήσεται. γέγραπται γὰρ
"Ὁ ἁπτόμενος πίσσης μολυνθήσεται."
ἐξὸν οὖν ἄρα καρποφορεῖν νοητῶς ἐν Ἐκκλησίᾳ Χριστοῦ, τίς ἂν γένοιτο λόγος τοῦ θέλειν
ἑτέραις οἱονείπως συνάπτεσθαι, καὶ κοινωνεῖν βεβήλοις συναγωγαῖς, καὶ καταθήγειν ἐφ'
ἑαυτοῖς τὸν τῶν ὅλων Θεόν;» (Ἁγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Ἐξήγησις Ὑπομνηματικὴ
εἰς τὸν προφήτην Ὠσηέ).
Ὁ Ἅγιος Κύριλλος, ἑρμηνεύοντας, ἐπίσης, τὸ Λευιτικόν, γράφει:
«Οὐκοῦν ἀνόμημα καὶ βεβήλωσις, καὶ ὑπὸ δίκην αἵματος τὸ τοῖς
ἀνοσίοις αἱρετικοῖς συναυλίζεσθαι φιλεῖν,
καὶ τῆς πρὸς ἐκείνους ἀντέχεσθαι κοινωνίας.»
«Ἐάν», λοιπόν, « ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοί τῆς Ἐκκλησίας,
κακῶς ἀναστρέφονται καί σκανδαλίζωσι τόν λαόν, χρή αὐτούς ἐκβάλλεσθαι.
Συμφέρον γάρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον ἤ μετ’ αὐτῶν
ἐμβληθῆναι ὡς μετά Ἄννα καί Καϊάφα εἰς τήν γέενναν τοῦ πυρός» (P.G. 35, 33).
[3]
